هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجاتی برای او فراهم میکند و او از جایی که گمان ندارد، روزی میدهد.
1. توکل:
« وَ مَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْراً » (طلاق / 3)
و هر کس بر خدا توکل کند، کفایت امرش را میکند، خداوند فرمان خود را به انجام میرساند، و خدا برای ه رچیزی اندازهای قرار داده است.
2. تقوا:
« مَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ » (طلاق / 2و3)
هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجاتی برای او فراهم میکند و او از جایی که گمان ندارد، روزی میدهد.
3. شکر نعمت، کفر نعمت:
« لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَ لَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِی لَشَدِیدٌ » (ابراهیم / 7)
اگر شکرگزاری کنید، (نعمت خود را)بر شما خواهم افزود، و اگر ناسپاسی کنید، مجازاتم شدید است.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱ آبان ۱۳۹۲ ساعت 19:56 توسط بهمن فخرائی
|
قرآن کریم به عنوان کلام وحی در بردارنده معارف، داستانها، قصهها، پندها و معمعاهای فراوان و آموزنده است هرچند هدف از نزول قرآن مجید تنها بیان این مسائل نبوده است، اما توجه به آنها نشان از اعجاز این کلام الهی و زیباییهای آن دارد که محققان و پژوهشگران قرآنی آنها را استخراج کردهاند. 
